Auteur: Frank van der Lubbe

Het maken van een omgevingsvisie is kijken naar en werken aan de toekomst. Het is samen gestalte geven aan de omgeving waarin wij, en onze kinderen, willen leven. Dat denken, praten en overleggen heeft hier naar ons idee een mooi stuk opgeleverd. Perfect? Misschien niet, maar om vergissingen en fouten te herstellen hebben we gelukkig ook nog gelegenheid om gaandeweg het stuk aan te passen.

Het zou je bijna gaan duizelen. Er liggen maar liefst drie voorstellen voor:  het ontwikkelbeeld Amersfoort, de verstedelijkingsstrategie Arnhem Nijmegen Foodvalley en de regionale ruimtelijke verkenning Foodvalley.

Dit bestemmingsplan Kerkstraat-Rembrandtstraat, kortweg het Pastoriebos, raakt de inwoners van Voorthuizen in het algemeen en zeker de bewoners van de Rembrandtstraat, Kerkstraat en Jan Steenstraat in het bijzonder. Het houdt daar de gemoederen sterk bezig. Niet zo gek omdat het om een karakteristieke en vooral ook groene plek gaat, waarvan Voorthuizen er niet zoveel telt. De bouw van een appartementencomplex in combinatie met sloop en nieuwbouw van het Kerkheem en bouw van een pastorie grijpt sterk in het gebied in.
Het voorstel waar we nu over spreken kan op de volledige instemming van de fractie van Pro’98 rekenen. De coronacrisis raakt ons allemaal en de inzet van deze middelen om steunmaatregelen te treffen of activiteiten uit te voeren om het sociale en mentale welzijn van jong en oud te bevorderen in deze tijd is enorm belangrijk.
Pro’98 was van meet af aan zowel aarzelend als positief kritisch over de financiele consequenties van de verhuizing van Flying Bikes. Niet over de verhuizing zelf, laat dat duidelijk zijn. De wens van de fietscrossclub leeft al vele jaren en is terecht. Niet alleen vanwege groei van de club, maar ook gezien de overlast die de crossbaan op de huidige plek veroorzaakt. Die crossbaan hoort daar niet.
Weet je het nog, de zandkwestie? Kostte een jaar en lijkt voorlopig uit te zijn gegaan als een nachtkaars. Toen kwam corona, een crisis van een totaal andere orde. Nu waren niet alleen wij politici, maar alle inwoners van onze gemeente druk met die ene vraag, ‘hoe komen wij hier weer van af?’ Van grote onzekerheid gingen we naar frustratie en uiteindelijk naar wat we hopelijk een definitieve oplossing kunnen noemen; vaccinaties. Maar wat duurt het wachten dan toch lang…
Ik zal het u maar bekennen: ik ben een miezer, een pauper. Tenminste, toen ik ter voorbereiding op dit agendapunt de commissievergadering terugkeek bekroop mij dat gevoel.