Auteur: Frank van der Lubbe

Wij hebben het rapport van Mobycon met veel belangstelling gelezen. Waar wij meer moeite mee hebben is het raadsbesluit waarin we reeds bestaande afspraken uit het GVVP herbevestigen en in stemmen met de uitgangspunten.
Dit is een omvangrijk plan. Niet alleen in de lengte en breedte van de straat, maar ook in de diepte vinden aanpassingen plaats. En zoveel aanpassingen aan de inrichting, dat kost ruimte. En in die ruimte staan 115 bomen. Het college suggereert in het raadsvoorstel dat al deze 115 bomen in slechte staat zouden zijn. Dat is niet het eerlijke verhaal. Minstens 45 van de bomen staan gewoon in de weg van het plan. Deze bomen kunnen prima nog even mee, maar passen niet in de nieuwe inrichting. Voorzitter, wij zouden graag uit de mond van de wethouder horen dat deze 45 bomen inderdaad omwille van dit project moeten verdwijnen, dat is gewoon het eerlijke verhaal, waarover in dit voorstel nogal omfloerst wordt gesproken. Toezegging:
In de jaarrekening 2021 zien we hele mooie cijfers. In dat opzicht heeft André van de Burgwal de boeken keurig afgesloten. Een groot punt van zorg in deze jaarrekening is dat veel van dit geld wel besteed had kunnen worden en daarmee de cijfers eigenlijk minder groen hadden moeten zijn. De praktijk leert ons echter dat gebrek aan personeel ook de gemeentelijke organisatie niet voorbij gaat. Waar cijfers er dan wellicht leuk uit zien, betekent het in dit geval ook dat er werk niet is gedaan, waar we wel voor hadden begroot.
Papa, wat doet een wethouder? Tja, nou, ehm, papa praat de hele dag. Maar vooral eerst en goed luisteren. En dan praten. … Nou ja, met mensen. Verdrietige mensen, mensen met ideeën, mensen met wensen, mensen die elkaar even niet begrijpen. Maar ook met de krant. Met de Raad. Met andere wethouders. Met de burgemeester.
Het past misschien bij een coalitieakkoord, maar dit stuk bevat vooral woorden. Er wordt veel genoemd wat er al is of tot onze wettelijke taken behoort. Wat de ambities mogen gaan kosten, welke het eerst worden opgepakt, het blijft nog even gissen.
“Kijk elkaar eens goed in de ogen!” Er hebben in Het Schaffelaartheater profetische woorden geklonken. Fijn dat de drie partijen, die in het verleden op best wat punten uiteen lagen, elkaar hebben gevonden. Wellicht is dit ook waarom we echte dappere keuzes nog niet in dit akkoord zien, maar we geven ze graag ‘t voordeel van de twijfel, want er zit veel in uit afgelopen jaren om op voort te bouwen.
Ik zal het proberen kort houden in de hoop zo nog een glimp van de finale van conference league op te vangen. Het meeste is denk ik ook al wel gezegd tijdens de commissie zelf. Wij dienen twee moties in:
Met dit raadsvoorstel voorziet het College in een uitdrukkelijke wens van deze raad om het rouwcentrum De Plantage te voorzien van een zeer gewenste renovatie en uitbreiding met +100 vierkante meter. Het eerste budget van 596.000 euro bleek in de aanbesteding van februari 2022 onvoldoende. Op basis van nieuwe calculaties denkt het college met een toevoeging van 319.000 euro en een versobering van het plan voor een bedrag van 122.000 euro, dit project in een tweede aanbesteding wel succesvol aanbesteed te krijgen.
Een bestemmingssplan wordt met dit voorstel gerepareerd. Maar of het onderliggende probleem, het garanderen van de veiligheid van de nieuwe bewoners van de wijk, hiermee wordt opgelost, wagen wij te betwijfelen.
Een klein stukje historie. Wie herinnert zich nog de inspiratie avond, het mini symposium, die de projectgroep Dorpsvisie van Voorthuizen organiseerde voor het college in februari 2017? Daar probeerden een groep burgers, de politici iets bij te brengen over burgerkracht en participatie. Een onderdeel was een uitleg over de participatie ladder die we gebruikten in het dorpsvisie traject. Fantastisch om te zien dat het college de voortlopers uit Voorhuizen zijn gaan volgen en de participatie ladder willen gaan hanteren als uitgangspunt als het gaat over meedenken, meedoen en meebeslissen van burgers op gemeentelijke ontwikkelingen.